Dziś 14 lipca.
Wszyscy będą tańczyć.
Wszędzie od miesięcy, od lat świat tańczy.
Im więce się umiera, tym więcej się tańczy.
Fale wojen, fale balów.

Doprawdy orgromna wrzawa.
Poważni ludzie poszli spać.
Zakonnicy odmawiają jutrznię na dzień świętego Henryka, króla.
A ja myślę o innym królu,
o królu Dawidzie tańczącym przed Arką.

Bo choć jest wielu świętych ludzi, którzy nie lubią tańczyć,
wielu jest świętych, którzy odczuwali potrzebę tańca,
tak byli szczęśliwi, że żyją:
Święta Teresa z kastanietami,
Święty Jan od Krzyża z Dzieciątkiem Jezus w ramionach,
Święty Franciszek przed papieżem.

Gdybyśmy byli zadowoleni z Ciebie, Boże nie moglibyśmy się oprzeć
tej potrzebie tańca, która ogarnia świat i umielibyśmy odgadnąć
jaki taniec zechcesz byśmy tańczyli zgodnie z krokami Twojej Opatrzności.

Ponieważ, myślę, że może masz dość ludzi, którzy zawsze mówią
o służeniu Tobie z minami kapitanów,
o poznawaniu Ciebie z minami profesorów,
o osiągnięciu Ciebie, stosując chwyty sportowe,
o kochaniu Ciebie, jak znużeni sobą małżonkowie.

W dniu, kiedy miałeś ochotę na coś innego
wynalazłeś świętego Franciszka
i uczyniłeś z niego Swego kuglarza.
prosimy, byś i nas wynalazł,
abyśmy byli radosnymi ludźmi
tańczącymi swoje życie z Tobą.

Aby być dobrym tancerzem z Tobą, jak i gdzie indziej,
nie trzeba wiedzieć, dokąd to prowadzi.
Trzeba postępować krok w krok,
być żywym,
być lekkim,
a nade wszystko nie być sztywnym.
Nie trzeba prosić Cię o tłumaczenie kroków, które podoba Ci się stawiać.
Trzeba być jakby dalszym ciągiem Ciebie
zręcznym i żywym
i przyjmować przekazany przez Ciebie rytm orkiestry.
Nie trzeba za wszelką cenę posuwać się naprzód,
ale godzić się na wirowanie, odchodzenie na bok.
Trzeba umieć się zatrzymać i płynąć zamiast chodzić.
A kroki te byłyby bez sensu,
gdyby muzyka ich nie harmonizowała.

Ale zapominamy o muzyce Twego ducha
i robimy z naszego życia ćwiczenia gimnastyczne;
Zapominamy, że tańczy się je w Twoich ramionach,
że Twoja święta wola pełna jest niepojętej fantazji,
a monotonia i nuda
są tylko dla dusz postarzałych podpierających ściany
na radosnym balu Twojej miłości.
Panie, przybądź nas zaprosić.
Gotowi jesteśmy zatańczyć dla CIebie te sprawunki, te rachunki,
obiad, który mamy przygotować, to czuwanie, gdy będziemy senni,
gotowi jesteśmy zatańczyć Ci taniec pracy,
taniec upału, a później taniec zimna.
Chociaż niektóre melodie bywają często minorowe,
nie powiemy Ci,
że są smutne,
jeśli przy innych zadyszymy się nieco,
nie powiemy,
że brak nam tchu.
A gdy ludzie będą nas potrącać,
przyjmiemy to ze śmiechem
wiedząc dobrze, że może się to w tańcu przydarzyć.

Panie, wskaż nam miejsce,
które w tym wiecznym romansie
nawiązanym między Tobą i nami
zajmuje szczególny bal naszego posłuszeństwa.

Objaw nam wielką orkiestrę Twoich zamiarów,
gdzie to, na co pozwalasz
rozbrzmiewa dziwnymi tonami wsród harmonii
tego, co chcesz.

Naucz nas przywdziewać każdego dnia naszą ludzką dolę
jak suknię balową, której każdy szczegół jako od Ciebie nam dany
będziemy kochali jak niezbędny klejnot.

Spraw, abyśmy przeżyli życie
nie jak grę w szachy, w której wszystko jest obliczone,
nie jak mecz, w którym wszystko jest trudne,
nie jak zagadnienie, które nam rozsadza czaszkę.
Ale jak święto bez końca, w którym ponawia się spotkanie z Tobą.
jak bal,
jak taniec
w ramionach Twojej łaski
wśród powszechnej muzyki miłości.

Panie przybądź nas zaprosić.
                                                                                               Madeleine Delbrel
.